Mijn naam is Claudia, ben 58 jaar en getrouwd met Gerard. We hebben drie zonen en twee kleindochters. In juli 2013 kreeg ik in de vroege ochtend twee zware tia’s en ‘s avonds om zeven uur kwam daar nog een herseninfarct bovenop. Er is nooit een oorzaak gevonden en ben er derhalve van overtuigd dat de negatieve stress die ik gedurende de twee voorgaande jaren ervaren heb, hier debet aan zijn. Na ziekenhuis en poliklinische revalidatie mocht ik het verder zelf uitzoeken. In december 2014 ben ik duurzaam afgekeurd. Ik heb van maart 2014 tot januari 2016 elke maandagmiddag doorgebracht op Zorgatelier ‘Buiten’ in Lage Mierde. De reden dat ik daarmee gestopt ben is dat mijn herstel in die tijd nog wat winst heeft opgeleverd en ik wilde onderzoeken of er nog andere mogelijkheden te ontwikkelen waren, zoals o.a. vrijwilligerswerk doen. Aangezien ik de meeste voorkomende restverschijnselen ook heb zoals verminderd energieniveau, snel overprikkeld, gevoelig voor geluiden etc. (verder zie je totaal niets aan mij), is het niet en, en en, maar of, of, of.

Ik fotografeer al zo'n beetje vanaf mijn vijftiende en heb toen ook besloten om een tweejarige vakopleiding fotografie te gaan volgen. In mei 2018 heb ik deze opleiding met goed gevolg afgerond! Mijn eindopdracht heb ik dicht bij mezelf gehouden en gaat over mensen met NAH, waarbij het ook niet zichtbaar is (zgn. dubbele handicap). Irma heb ik leren kennen via de cursus Ervaringsdeskundige hulpkracht van Zorgbelang in Midden-Brabant. Ik was blij verrast door haar verzoek om de foto’s te maken en heb daar dan ook niet verder over na hoeven denken. Leuk om op deze manier mijn bijdrage te kunnen leveren aan een prachtig boek.

Waarom ik Claudia gevraagd heb om de foto’s te maken.

Claudia leerde ik precies op het goede moment kennen. Ik had net gehoord dat het boek echt uitgegeven zou gaan worden en dat er foto’s nodig waren voor de cover. Claudia had ik juist ontmoet en ik hoorde dat zij fotografeerde. Ik voelde me bij haar op mijn gemak en dat is natuurlijk fijn als er foto’s gemaakt moeten worden. Gelukkig wilde Claudia de foto’s graag maken. Voor het eerst sinds mijn beroerte (8,5 jaar) zijn er foto’s van mij gemaakt waar ik niet scheef op sta. De foto’s zijn gemaakt op de plek waar ik het grootste deel van het boek geschreven heb. Mooie foto’s op een fantastische plek op een stralende dag in het voorjaar van 2018.