In 2013 kreeg ik mijn cva Ik had een druk sociaal leven, werkte volop en genoot van mijn gezin. Plots stond alles stil en was er alleen maar onzekerheid.

In 2015 toen ik mijn verhaal vertelde dacht ik al heel ver te zijn, maar nu 3 jaar verder denk ik daar anders over. Ik Heb mezelf nu pas terug gevochten. Het heeft veel energie, tranen en onzekerheid gekost. Ik heb na 14 jaar een nieuwe baan gezocht en voor een nieuwe start gezorgd. Ik heb inmiddels veel meer bereikt dan dat ik had durven dromen na mijn c.v.a. Het blijft een gevecht, altijd die moeheid, het verdoofde gevoel, de prikkels, altijd de keus moeten maken genieten of rusten. Mensen om je heen gaan het vergeten, maar het is er altijd.

In de thuissituatie is het ook moeilijk geweest, ik ben veranderd ,zowel positief als negatief. Mensen die je dierbaar zijn, zien hett gevecht en de machteloosheid. Je leert je vrienden kennen, gelukkig ben ik niemand kwijt geraakt en heb ik heel veel begrip en hulp gehad.

Ik heb mezelf dingen aangeleerd om toch het leven te kunnen leiden wat ik altijd voor ogen had. Ik word nooit meer de oude, maar dat is niet erg.

Met de c.v.a. heb ik een soort reset gehad. Je bekijkt dingen opnieuw en anders, je moet dingen opnieuw leren en een weg vinden in wie je nu bent. De cva zie ik als een les. Dit is wat ik heb geleerd: Geniet elke dag van wat je wel hebt en wel kan. Geniet, leef en wees dankbaar!

Waarom ik Femke gevraagd heb om mee te werken aan het boek

Femke was een van de eersten die graag haar verhaal wilde vertellen voor in het boek. Een bijzonder en vooral heel persoonlijk verhaal. Waarom ik haar verhaal koos was vooral om haar positieve insteek. Niet klagen maar doorgaan en zoveel mogelijk van het leven genieten. Niet te veel stilstaan bij alle negatieve gevolgen maar haar leven aanpassen zodat ze van haar gezinnetje kan genieten. Ook deelt zij een gedicht met ons, ook een mooie bijdrage voor het boek!