‘Ik ben Inga, ben 39 jaar en woon samen met mijn vriend. Samen hebben we een (bijna) 10-jarige zoon. Ik heb in december 2010 een virale hersenweefselontsteking gehad. Helaas heb ik daar blijvend hersenletsel aan overgehouden.

Ik was verpleegkundige in een ziekenhuis. Na 14 maanden werd duidelijk dat ik waarschijnlijk niet meer kon werken. In samenspraak met mijn werkgever en de bedrijfsarts heb ik een vervroegde WIA/IVA aangevraagd. Na 16 maanden ziek zijn ben ik volledig arbeidsongeschikt verklaard.
Ik probeer nog wat dingen in het huishouden te doen, maar dat lukt niet altijd. Verder probeer ik samen met mijn vriend voor onze autistische zoon te zorgen. Ik probeer te genieten van de kleine momenten, zoals onze zoon, ons samenzijn. Even vijf minuten stoeien met onze zoon en als het lukt dan probeer ik ook lekker een stukje te lopen met mijn krukken. Verder geniet ik erg van onze twee Bengaalse katers. Ik schrijf af en toe gedichten. Twee van mijn gedichten zijn nu te lezen in het boek. ‘

Waarom ik Inga gevraagd heb om mee te werken aan het boek

Ik ben blij met de bijdragen van Inga omdat zij erg mooi weet te verwoorden wat veel lotgenoten voelen. Terwijl ik met het boek bezig was las ik ergens op een facebookpagina een tekst van Inga voorbij komen en die vond ik heel mooi. Ze bleek er meer te hebben geschreven en ik ben blij dat ze er enkele met ons deelt in het boek. De gedichten geven zeker weer hoe groot de impact op het leven kan zijn. Ze zullen veel lotgenoten aanspreken en misschien wel iets in handen geven om uit te leggen aan hun naasten hoe zij zich voelen.